ابراهیم
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
ابراهیم (به معنی پدر/رهبر بسیاران در زبان عبری) شهپدر یهودیت، مسیحیت، و اسلام است. داستان او در کتاب پیدایش تورات و پیآیند آن در قرآن گفته شدهاست. بر اساس روایت تورات، نام ابراهیم در ابتدا ابرام بودهاست.
هر سه دین او را نیاکان یهود از طریق اسحاق و اعراب از طریق اسماعیل میدانند. از روی این باور به این سه دین، دینهای ابراهیمی هم گفته میشود.
هیچ مدرکی مستقل از منابع دینی مبنی بر وجود ابراهیم وجود ندارد، از این رو امکان تائید او به هنوان یک شخصیت تاریخی ناممکن است. روایتهای دینی به حوالی ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از مسیح برای زمان زندگیاش اشاره میکنند.
ابراهیم در سه دین یهودی، مسیحی و اسلام عظمت خاصی دارد. به طوری که هر یک از این دینها خود را در زمره ملت ابراهیم حساب میکنند. در کتب عهد قدیم، ابراهیم را فردی موحد و مورد توجه و عنایت خدا معرفی میکنند و موسی و بنی اسرائیل از نسل ایشان هستند. در عهد جدید هم در ذکر شجرهنامه عیسی، ابراهیم جد اعلای ایشان معرفی شده، عیسی با بیست و هشت واسطه به ابراهیم میرسد. در قرآن نیز ابراهیم، پیامبری بت شکن، اولوالعزم، سازنده کعبه، حنیف و مسلم معرفی شده و در منابع اسلامی، ایشان جدا علای پیامبر است.
