اوستا
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
اَوِسْتا، نام کلی مجموعهٔ کهنترین نوشتار ایرانیان و قدیمیترین کتاب دینی زرتشتیان است، که در روزگار باستان بیست و یک کتاب داشته و در شکل کنونی خود شامل شش بخش گاهان، یَسنه یا یسنا (شامل گاتها و غیر آن)، یشتها، وندیداد، ویسپرد و خردهاوستا است.
[ویرایش] معنای واژه
واژه اَوِستا که در خود کتاب نیامده به معنی دانش و شناخت است و با واژه «ودا»، نام کهنترین کتابِ دینی هندوان همریشه است. بر روی هم اوستا را میتوان به معنی «آگاهینامه» یا «دانشنامه» دانست كه آن را مرجع نامه نيز مينامند.
[ویرایش] تاريخچه
بخشهای اوستا در دورانهای مختلف توسط اشخاص متعدد تالیف شده است اما از آن میان فقط بخشی از سرودها برای خود زرتشت است. مندرجات اوستا عبارتست از نیایشِ اهورا مزدا و امشاسپندان و دیگر ایزدان و مظاهر طبیعت و تکالیف انسان در جهان بهشت و دوزخ و داستانهای ملی.
