بارفروش
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
بارفروش نام قدیم بابل مرکز شهرستان بابل در استان مازندران است.
شهر بابُل را پیشینیان با نام مامیترا میخواندهاند. در نوشتههای اسلامی این شهر را مامطیر و ممطیر هم نوشتهاند.
نام این شهر در ایران باستان مامطیر بوده که مامطیر عربی شدهی مامیترا میباشد و این شهر باستانی جای میترای بزرگ و به عبارتی آتشکدهی میترا میباشد.
مه میترا در پی رونق بازارهای هفته و جایگاه شهر در نیمه راه میان ساری و آمل و از سوی دیگر نزدیکی به دریا به احتمال از سده هشتم به «بارفروشده» تغییر نام یافت. در آغاز دوران زندیان و به روایتی از سدهی سیزدهم یعنی از زمان پادشاهی فتحعلی شاه قاجار واژه «ده» از پشت این نام افتاد و این شهر بارفروش خوانده شدهاست.
بارفروش همواره بهعنوان یکی از شهرهای پرارزش، میدان زد و خوردهای سیاسی و تاریخی بودهاست. در روز یکم آذر سال ۱۳۱۰ هجری خورشیدی نام بارفروش همراه با ساخت ساختمانهای تازه دولتی همچون اداره پست (۱۳۱۵)، در کنار سبزه میدان و ساختمان شهرداری (۱۳۱۴) به شهر بابل تغییر نام یافت. نام بابل از نام رودخانه (باوُل) گرفته شد، که در بر غربی شهر روان است.
میرزا محمد علی بارفروشی ملقب به قدوس آخرین حروف حی در ۱۲۳۸ (قمری) معادل ۱۲۰۲ (شمسی) در آقرود این شهر متولد شد. همچنین در ۲۳ جمادی الثانی ۱۲۶۵ برابر ۱۶ می ۱۸۴۹ (معادل ۲۶ اردیبهشت ۱۲۲۸) در سبزه میدان بابل به فتوای سعید العلماء به فجیعترین وضع کشته شد.
