بهاء
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
بهاء یکی از القاب میرزا حسین علی نوری، شارع دیانت بهائی است. وی در اجتماع بدشت به این لقب مشهور شد.[۱] وی بعدها به «بهاءالله» مشهور و به این نام شناخته شد.
بهاء در لغت به معنای روشنائی، درخشندگی، زیبائی و جلال است. شوقی افندی تنها ولی امر بهائی این لغت را در انگلیسی به Glory ترجمه کردهاست. [۲]
[ویرایش] پاورقی
- ↑ بهاءالله شمس حقیقت، حسن موقر بالیوزی، George Ronald Oxford، ص ۶۰
- ↑ نوزدههزار لغت، صفحه ۱۵۱
