دعا

از بهائی‌پدیا، دانشنامه‌ی بهائی.

دعا امری جدانشدنی از انسان است و کسی نمی‏تواند خود را ازآن بی‏نیاز بداند. درواقع، دعا سرچشمه امید و حیات می‏باشد و از ایمان و اعتقادی حکایت می‏کند که در جان و دل ریشه دارد. همه ما، در هر موقعیت و زمانی، با مشکلات این دنیا مواجهیم؛ و در معرض غم و شادی، مریضی و سلامتی، فقر و غنا و ... قرار داریم و درموارد بسیار دست دعا به درگاه خدای یگانه بلند می‏کنیم.

دعا وجوه مختلفی دارد؛ گاهی بیان نیاز به درگاه خدای بی‌نیاز و شکرانه اوست و زمانی طلب تأیید و وقتی اظهار عجز و بندگی و ستایش و تمجید حقّ و طلب فدا و ... می‏باشد. در ادیان الهی، بر اهمیت دعا تأکید فراوان رفته است؛ ازجمله در انجیل متّی اینگونه آمده‌است:

«... هرآینه به شما می‏گویم، اگر ایمان می‏داشتید و شکّ نمی‏نمودید، هرگاه بدین کوه می‏گفتید، منتقل شده، بدریا افکنده شو، چنین می‏شد. هرآنچه را با ایمان به دعا طلب کنید، خواهید یافت ...»