سنی
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
مذهب سُنّی بزرگترین مذهب دین اسلام است که بیشترین پیروان را در میان مسلمانان دارد به طوری که حدود ۹۰٪ مسلمانان جهان اهل تسنن هستند.
اهل سنت و جماعت بر این باورند که محمد، پیامبر اسلام، پس از خود جانشینی تعیین ننمود و بعد از فوت محمد مسلمانان آن زمان بر اساس شورا و انتخاب چهار تن را به عنوان خلیفه ی مسلمین انتخاب نموده اند. ابتدا در سقیفه بنی ساعده، ابوبکر را که از صحابه (یاران)و نزدیکان محمد بود و در میان مسلمانان محبوبیت و اعتبار زیادی داشتند برای خلافت بعد از محمد بر جامعه نوبنیاد مسلمانان انتخاب کردند.
این چهار تن که به خلفای راشدین معروفند به ترتیب عبارتاند از:
- ابوبکر
- عمر
- عثمان
- علی
اهل سنت علاوه بر آن احترام خاصی را به اهل بیت پیامبر(بویژه امامان اهل تشیع) قائلند.
برخی از سنیان، حسن پسر علی را نیز خلیفه میدانند و بر این باورند که دارای دوران خلافت بسیار کوتاهی بودهاست اما دیگران معتقدند که بعد از علی، دوران خلافت اسلامی بر مسلمانان برای همیشه تمام شده و بعد از آن را سلطنت میدانند. هرچند که تمامی اولاد محمد نزد سنیان، محترم شمرده میشوند.
سنیان، قرآن را کتابی محفوظ میدانند و مدعی پیروی از قرآن و سنت حضرت محمد هستند. اما اصطلاح «اهل سنت» در تقسیم بندیهای مذهبی قرن دوم هجری شکل گرفت. در آن دوران گروهی خود را «اهل سنت» نامیدند و گروهی دیگر که عمدتاً معتزلی بودند، خود را «اهل توحید» نامیدند.
[ویرایش] اهل سنت و دیانت بهائی
در تاریخ بهائی ذکر گردیده است که دولت وقت در زمان باب، به دلیل تعصب مردم منطقه ماکو که اکثرا سنی بودهاند، باب را به قلعه ماکو تبعید نمودند، ذکر گردیده است پس از 9 ماه حضور باب در این قلعه مردم زیادی به او احترام گذاشته و همچنین اهالی ماکو در حال حاضر نیز حوالی ان قلعه را به عنوان یک منطقه خاص از جهت روحانی قبول دارند و اعتقاد دارند سیدی درستکار در گذشته در این محل حضور داشته است، اما از سرگذشت باب و دعوی او خبری ندارند.
