قبله

از بهائی‌پدیا، دانشنامه‌ی بهائی.

قبله هر مکان یا جهتی است که نمازگزاران در هنگام نماز، به آن جهت می‌ایستند.[۱]

[ویرایش] قبله در ادیان مختلف

اسلام

در اسلام کعبه به عنوان قبله مشخص شده‌است. در ابتدا مسلمانان به سوی مسجدالاقصی نماز می‎خواندند، اما بر اثر اعتراضات یهود، به محمّد وحی شد که رویش را به کعبه برگرداند. او نیز در هنگام نماز چنین نمود و در نهایت موجب اعراض برخی از پیروانش شد.[۲]

دین بهائی

در دین بهایی، قبله آرامگاه بهاءالله که بهاییان آن را روضه‎ مبارکه می‎نامند واقع در عکا است.[۳] در آیین بهایی نیز ایستادن به سوی قبله در هنگام نماز واجب است و توجه به هر مکان دیگری جایز نیست.[۴]

[ویرایش] منابع

  1. لغتنامه‎ی دهخدا
  2. بهاءالله، ایقان، ص۳۸و۳۹
  3. داریوش شاهرخ و گریس شاهرخ، اصول دیانت بهایی، ص۳۴
  4. عبدالحمید اشراق خاوری، گنجینه حدود و احکام، ص۲۰