قیوم الاسماء
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
قیوم الاسماء نام دیگر تفسیر سوره یوسف یکی از سورههای قرآن است. این اثر اولین اثر از نوشتههای باب است که در شب اول دعوی خود در شب ۵ جمادی الاولی ۱۲۶۰ (قمری) در حضور ملاحسین بشرویهای نگاشتهاست.
«سوره یوسف» یا «احسن القصص» دوازدهمین سوره قرآن است. دارای ۱۱۱ آیه بوده و موضوع آن داستانی از یوسف، فرزند یعقوب است که برادرانش به او خیانت کرده و به غلامی وی را فروختند. یوسف در مصر به حبس افتاد ولی به مقامی رسید که حکمران آن سرزمین شد. این سوره یکی از سورههای مکی قرآن به حساب میآید.[۱]
ملاحسین بشرویهای که یکی از شاگردان سید کاظم رشتی بود، پیش از آن که به جستجوی موعود بپردازد، پیش خود دو علامت برای درستی ادعای مدعی قائمیت قرار داده بود:
یکی رسالهای بود که شامل مسائل مشکله و اقوال متشابهه و تعالیم شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی بود.
و دوم، آن که سوره یوسف را به طرزی بدیع که نظیر آن را در مولفات و کتب نتوان یافت تفسیر نماید، زیرا که ملاحسین سابقا از سید کاظم خواسته بود که تفسیری بر سوره یوسف بنویسد ولی وی به ملاحسین گفته بود: «این کار از عهده من خارج است. حضرت موعود که بعد از من ظاهر میشود بدون آن که کسی از آن حضرت درخواست کند، تفسیری بر سوره یوسف مرقوم خواهد کرد و این بزرگترین دلیل بر صدق ادعای وی خواهد بود.»
باب در شب ۵ جمادی الاولی ۱۲۶۰، اعلان پیامبری نمود و نزد ملاحسین تفسیری بر سوره یوسف یا احسن القصص نوشت که تفسیر قیومالاسماء نام گرفت. ملاحسین اولین کسی بود که به او ایمان آورد.
[ویرایش] منابع
- ↑ حضرت رب اعلی، جناب بالیوزی، صفحه ۵
