قدوس

از بهائی‌پدیا، دانشنامه‌ی بهائی.

میرزا محمد علی بارفروشی ملقب به قدوس آخرین حروف حی است که در ۱۲۳۸ (قمری) معادل ۱۲۰۲ (شمسی) در آق‌رود بارفروش (بابل کنونی) متولد شد. مادرش در کودکی در گذشت و پدرش محمد صالح که مرد امی و کشاورز بود همسر دیگری گرفت. وی کودکی پرهوش و با استعداد بود و از همان دوران کودکی عشقی فراوان به تحصیل علم و حکمت داشت. ابتدا در بارفروش و سپس در ساری بتحصیل پرداخت و دوازده سال داشت که جهت ادامه آن تحصیلات راهی مشهد خراسان شد و در مدرسه میرزاجعفر بکسب علم مشغول شد.^[۱]

وی از شاگردان سید کاظم رشتی گشت و در ۱۲۶۰ (قمری) به شخصه در شیراز سید علی محمد باب، موعود را شناخته و آخرین از حروف حی گردید و سپس در خدمت باب به مکه رفته و در بازگشت باعث شناسائی خال اعظم، دائی باب گشت و در شیراز مورد آزار و اذیت قرار گرفت.

بعد از کرمان و یزد در تهران توانست به دیدار بهاالله برسد و سپس در مازندران و خراسان به تبلیغ دیانت بابی پرداخت؛ در بدشت حضور داشت و سپس به حبس میرزا محمد تقی مجتهد در ساری دچار گشت، در قلعه طبرسی در راس امور قرار داشت و بارها به شدت مجروح گشت؛ تا اینکه در ۲۳ جمادی الثانی ۱۲۶۵ برابر ۱۶ می ۱۸۴۹ (معادل ۲۶ اردیبهشت ۱۲۲۸) در سبزه میدان بابل به فتوای سعید العلماء به فجیع‏ترین وضع کشته شد. از القاب وی، اسم‌الله الآخر و نقطه اخری است.