شیخیه

از بهائی‌پدیا، دانشنامه‌ی بهائی.

سال‌های اولیه قرن نوزدهم برای عالم مسیحی و هم چنین عالم اسلام، دوران انتظار ظهور موعود بود. در ایران شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی دو روحانی از مکتب شیخیه بودند. در مکتب شیخیه برای تفسیر قرآن بیشتر از آن که به ظاهر کلمات توجه شود، به مفهوم باطنی آن‌ها توجه می‌شود. به محض آن که شیخیه موجودیت خود را نشان داد، این دو روحانی اعلام داشتند که ظهور مهدی موعود بسیار نزدیک است.^[۱][۲] تعالیم این مکتب نظر بسیاری را به خود جلب کرد.^[۳] قبل از درگذشت سید کاظم رشتی در سال ۱۸۴۳، وی شاگردان خود را فرمان داد که برای پیدا کردن موعود که به زودی ظهور خواهد کرد، در اطراف پراکنده شوند. سید کاظم سال ظهور را ۱۲۶۰ هجری قمری یعنی هزار سال پس از شهادت امام حسن عسگری اعلام داشت.^[۴][۵]

[ویرایش] منابع

1. ↑ تاثیر عقاید شیخیه در اسلام شیعی، نوشته‌ی وحید رافتی.
2. ↑ نظریات فلسفی و روحانی، نوشته‌ی هانری کوربون.
3. ↑ Western islam and Bahai origins, Mohammad Afnan
4. ↑ برهان واضح، معارف مقدماتی
5. ↑ دیانت بهائی آئین فراگیر جهانی، ویلیام اس هاچر، جی داگلاس مارتین، صفحه ۱۷