ناصرالدین شاه
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
ناصرالدینشاه قاجار (۶ صفر ۱۲۴۷ (قمری) - ۱۷ ذیقعده ۱۳۱۳ (قمری))، معروف به «سلطان صاحبقران» و بعد «شاه شهید»، از شاهان دودمان قاجار ایران بود.
وی در سال ۱۲۴۸ هجری قمری در تبریز بدنیا آمد. مادر او مهد علیا نام داشت. خبر درگذشت پدرش محمدشاه را در سال ۱۸۴۹ میلادی هنگامی که در تبریز بود شنید، سپس به یاری امیرکبیر به پادشاهی رسید و بر تخت طاووس نشست. برای بازپسگیری مناطق شرقی ایران از دست انگلیسها، بهویژه منطقه هرات کوشش کرد ولی پس از تهدید و حمله انگلیسیها به بوشهر ناچار به واپسنشینی شد.
نخستین بار در ۱۸۴۵ میلادی به اروپا سفر کرد. او نخستین پادشاه ایران بعد از اسلام بود که به اروپا مسافرت کرد. آوردن دوربین عکاسی به ایران از جمله کارهای اوست.
در آستانه مراسم پنجاهمین سال تاجگذاری در سال ۱۳۱۳ قمری به دست میرزا رضای کرمانی در حرم شاه عبدالعظیم در شهر ری ترور شد.
[ویرایش] ناصرالدین شاه و دیانت بهائی
ناصرالدین شاه قاجار یکی از پادشاهانی بود که مورد دعوت بهاءالله شارع دیانت بهائی قرار گرفت. در زمانی که بهاءالله به تمامی پادشاهان بزرگ جهان الواحی صادر نمود، لوح پادشاه ایران ینی ناصرالدین شاه، تنها لوحی بود که فردی خاص ان را به پیش شاه میبرد. لوح خطاب به ناصرالدین شاه که به لوح سلطان معروف است، توسط جناب بدیع، به دست وی میرسد که در انتها به قیمت خون حامل لوح و رد پذیرش دعوت بهاءالله برای پیوستن ناصرالدین شاه و حکومت ایران به صلح جهانی، پایان میپذیرد.
