هفت اعدامی همدان
از بهائیپدیا، دانشنامهی بهائی.
از کل قضایا اینطور به نظر میرسید که باید آنها را در مقابل یکدیگر شکنجه کرده باشند تا از اعتقادشان به دیانت بهائی باز گردند و سپس گلولهها بعد از کشته شدنشان به آنها شلیک شده باشد.
اسامی این افراد به شرح زیر است:
سهراب حبیبی، سهیل حبیبی، حسین خاندل، طرازالله خزین، حسین مطلق، دکتر ناصر وفائی، دکتر فیروز نعیمی.
قفسه سینه طرازالله خزین در اثر فشارهای وارده خرد شده بود. وسط سینه اش را با وسیلهای تیز بریده بودند و بازویش نیز خرد شده بود. حسین خاندل انگشتان دست چپش له شده بود و روی شکم قطعهای به اندازه تقریبی ۸ سانتیمتر با کارد بریده شده و به دور انداخته بودند. دکتر ناصر وفائی دچار پارگی شدید ران و کمر شده بود.بازوی سهیل حبیبی را در هنگامی که دست خود را برای اعتراض حملات بلند کرده بود شکانده بودند.دکتر فیروز نعیمی، ناظم محفل، دچار صدمات و لطماتی در ناحیه صورت و پائین تنه شده بود. آثار سوختگی به اندازه یک اطو در پشت سهراب حبیبی دیده میشد. اثرات ۹ تیر از جهات مختلفه بر قسمتهای مختلف بدن حسین مطلق وجود داشت. [۱]
- تدفین
در ساعت ۹ صبح ۲۳ خرداد ۱۳۶۰، از طرف یکی از خانمهای بهائی که در بیمارستان کار میکرد خبر رسید که ۷ جسد در سردخانهاست. خانوادههای ایشان و ... به بیمارستان رفتند اجساد ۷ کشتهشدگان بر روی هم به کف زمین انداخته شده بود.
اجساد ایشان توسط تعداد کثیری از افراد بهائی و غیر بهائی در گلستان جاوید بهائیان در همدان دفن شد.
[ویرایش] منابع
- ↑ سوزنده چون فراق رخشنده چون امید، ژینوس محمودی
