چهار وادی

از بهائی‌پدیا، دانشنامه‌ی بهائی.

آئین بهائی
شخصیت‌های اصلی
بهاءالله باب · عبدالبهاء شوقی افندی
نوشته‌ها
کتاب اقدس · کتاب ایقان کلمات مبارکه مکنونه رساله سوال و جواب کتاب بیان · هفت وادی کتاب عهدی · الواح وصایا
موسسات
نظم اداری ولی امرالله بیت العدل اعظم محافل روحانی
تاریخچه
تاریخچه دیانت بهائی آئین بابی · شیخ احمد احسائی
شخصیت‌های بارز
مارثاروت · طاهره بدیع · حروف حی ایادیان امرالله
بیشتر
نشان‌ها · احکام تعالیم · ادبیات تقویم فهرست مقالات بهائی ن·ب·و

چهار وادی یکی از آثار اوّلیّه بهاءالله، شارع دیانت بهائی در دوران اوّلیّه تبعید در بغداد است که در آنها از زبان عرفان برای بیان حقائق الهی استفاده می‌نماید. این اثر در فاصله سال‌های ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۱ (شمسی) برابر با ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۲ (میلادی)^[۱] یعنی در دوران مابین اظهار امرهای خفی و علنی بهاءالله نوشته شده‌است.^[۲]

بهاءالله چهار وادی را برای یکی از رهبران صوفی کردستان که در سلیمانیه ملاقات کرده بود به نام «شیخ عبدالرّحمن طالبانی کرکوکی»، بزرگ خاندان معروف طالبانی در کردستان و رهبر صوفیان قادری کردستان نگاشت.^[۳]

چهار وادی کاملاً به شیوه رسائل متصوّفه نگاشته شده و اساساً حائز رویکردی عرفانی به مسئله‌ی سلوک می‌باشد.^[۴]

در چهار وادی بهاءالله به تقسیم‌بندی انواع سالکان پرداخته و سالکان نوع اوّل را متوجّه به سلوک از طریق نفس ذکر می‌کند. امّا بلافاصله توضیح می‌دهد که منظور از نفس در این مقام «نفس الله القائمة بالسنن» است. مراد از نفس‌الله چنانکه در مطلب فوق واضح گردید مظهر امر می‌باشد.^[۵]